Terug naar overzicht

Wilhelmus JO17-6 - Leidschenveen JO17-2 (3-0)

Het jaar neigt ter kimme en zo vergaat het scribent/notulist evenzo. De scherpte gaat ontbreken, wat aanleiding geeft tot het aankondigen van een vacature. Wat wil het geval? Het was behoorlijk fris, dus was een gang naar koffie in de rust onvermijdelijk. Met verkleumde vingers valt niet te schrijven. Maar de rij was lang en bijgevolg miste ondergetekende de eerste 3 minuten van de tweede helft. Nou had de eerste helft in het geheel geen aanleiding gegeven om te veronderstellen dat er gescoord zou worden, en zo verkeerde notulist na afloop in de waan dat de uitslag 2-0 was en we dus twee doelpunten tekort waren gekomen om gelijk te eindigen met Wippolder. Ach, arme. Als reporter val ik dus door de mand en wordt het de hoogste tijd een jong, scherp, fris wapen in te zetten. Er zijn reporters om minder aan de kant gezet. Reacties zijn welkom. Wat heb ik dan wel gezien?

De sfeer zat er van meet af aan goed in, want op de hoofdtribune had Wippolder plaatsgenomen. Zij waren uitgespeeld, hadden drie punten meer en een vier doelpunten gunstiger doelsaldo. Aan ons dus de taak er minimaal vier in te pompen, maar de eerste helft gaf niet de indruk dat we daarin geloofden. Wel enigszins begrijpelijk want Leidschenveen stond op de derde plaats en konden bij winst zelfs nog boven ons eindigen. Hartstochtelijk aangemoedigd door Wippolder, had Leidschenveen het eerste kwartier het iets betere van het spel, zonder nou echt uit te blinken. Maar ze kregen de veruit beste kans. Uit een corner werd van vrij dichtbij hard ingeschoten, maar in een reflex kreeg invalkeeper Tom Ebers (dank!) zijn vingers er nog tegenaan en spatte de bal op de lat. Voor het overige speelde de wedstrijd zich vooral op het middenveld af en bij schaarse vijandelijke uitvallen hield onze verdediging moeiteloos stand. Uit tien wedstrijden hebben we dan ook maar zeven doelpunten tegen gekregen, waarvan, het zij gezegd, vier tegen Wippolder. Toen hadden we onze enige off-day, na in de tweede helft nog met 2-0 te hebben voor gestaan. Misschien waren we nu te veel gefocussed op de noodzaak te scoren, maar er kwam niets uit. Aanvallend waren we kansloos op een schampschot van Bas na. Dat het toch nog spannend zou worden (behalve voor mijn onwetende ik), kon niemand bevroeden.

undefined

De dames vermaken zich opperbest

Maar al na twee minuten in de tweede helft (van horen zeggen) kreeg Sem R. de eerste voorzet van de wedstrijd voor doel en liep Vigo er bij de tweede paal met zijn hoofd tegenaan (1-0). De adrenaline joeg nog niet direct door de aderen, maar daar kwam na een kwartier verandering in toen de bal uit een afgeslagen corner bij Remco belandde, die vanaf een meter of 20 schuin voor het doel uithaalde en door een woud van benen glorieus in de hoek van het doel eindigde (2-0). Dat was het sein voor een steeds intensere pot. Opeens was er bezieling, zette iedereen er een extra stap voor en dat had succes. Nick had de volgende goal op zijn voet toen de keeper de bal wegsloeg, maar hij schoot gehaast over en naast het lege doel. Toch viel de derde goal vijf minuten later. Simon kreeg de bal op eigen helft en schakelde van 2 naar 3, van 3 naar 4, in de overdrive, verloor de bal even, maar veroverde die bij de cornervlag weer terug en zette voor. De keeper grabbelde, maar kreeg de bal niet onder controle waarna Bas kon intikken (3-0). Vol overgave stormde iedereen naar voren, alles of niks. Pieter brak door en Bas schoot venijnig in, maar beide keren hield de keeper Wippolder in het zadel. De slotminuten waren meeslepend, Wippolder stond op de banken en kon juichend het kampioenschap in ontvangst nemen. De druiven waren zuur. Wippolder +61. Wilhelmus +60. Aan de tweede helft heeft het niet gelegen en de inzet was toen grandioos, maar het mocht net niet (voldoende) baten. Niettemin kunnen we de competitie met opgeheven hoofd afsluiten, ook al is het begrijpelijk dat tal van spelers zwaar teleurgesteld was. Schrale troost: we hebben onze enige verliespartij opgelopen tegen de uiteindelijk terechte kampioen. Eén doelpuntje maar.

undefined

In de nacht had de wedstrijd me al beziggehouden en waren spelers en begeleiders één voor één op wonderlijke wijze in mijn droomwereld verschenen.

 

Bas                 hoort dat een bal achterwaarts ook mag

Bob                 wordt 1.96 m

Duncan           schoffelt vrolijk verder

Erik                 krijgt benen tot in zijn oksels

Isaak               passeert ook zijn schaduw

Jens                 gaat op yoga

Jesse               heeft een dieselmotor ingebouwd

Luuk                verft zijn haar zwart

Nick                 gaat echt naar de sportschool

Nigel               schreeuwt tegen zichzelf

Pieter              kopt met zijn voorhoofd

Remco            speelt in 2019 bij FC Legoland

Sem R             is het eens met de scheidsrechter

Sem W            komt op de training

Simon              loopt de 100 meter beneden 10.0 sec.

Vigo                is het eens met zijn vader

 

maar ook de begeleiders trokken langs

Dik                  adopteert Vigo

Peter               heeft nog meer familie         

Ray                  gaat vroeg naar bed

Rob                 adopteert Bob

Willem            wordt hoofdtrainer

 

Allen prettige kerst en veilig het nieuwe jaar in. Staan we weer op 0.