Terug naar overzicht

Wilhelmus JO15-6 -Leidschenveen JO15-4 (5-0)

Alsof de duivel er mee speelt. De winterstop eindigt altijd wanneer die eigenlijk moet beginnen. Februari is een notoir onbetrouwbare maand en de competitie wordt direct weer aan gort gespeeld met ten dele afgelaste en ten dele niet afgelaste wedstrijden. Nou moet me van het hart dat het dit jaar toch een rotzooitje is. We beginnen in een poule waar we te sterk voor zijn, worden dan overgeheveld naar een nieuwe poule waar we met achterstallige wedstrijden te maken krijgen, die we ook niet meer inhalen, waardoor er aan het eind een ranglijst komt die iedereen direct in de prullemand dondert, want wat stelt het voor?? Winterkampioen? Nee toch. Het idee achter een najaars- en een voorjaarscompetitie is, om nog even door te beuken, zoals ik uit de wandelgangen verneem, dat je zo heel veel verschillende verenigingen tegenkomt. Dat is zo leuk. Nou, we zetten ons zo meteen aan de Leidschenveenmaaltijd, een vereniging die we al vaak zijn tegengekomen, net zoals RKAVV, Graaf Willem, Forum Sport, DSO. En dan krijgen we een appje dat het de heren teambestuurders behaagd heeft voor ons een hogere klasse aan te vragen. Ik viel van mijn stoel. Hadden we de herfstpoule met overmacht gewonnen? Liepen we met twee vingers in de neus door de verdediging onzer tegenstanders heen? Snel mijn boekje erbij gepakt. Drie gewonnen, twee verloren en drie gelijk. Ik weet het niet hoor. Zitten we nu eigenlijk hoger? Mijn informant meldt dat dat niet het geval is. Gelukkig maar. Kortom: weer een nieuwe halve competitie, dus geen uit en thuis en na 11 potjes is er iemand de kampioen. Nou maar hopen dat we de wedstrijden tegen die verenigingen uit Verweggistan thuis mogen spelen.

Na deze opwekkende nieuwjaarstoespraak, zetten we ons aan het verorberen van  Leidschenveen. Na de geslaagde ontregeling van DUNO vorige week waarin ik voor het eerst, als ik het wel heb, een rode kaart voorbij zag komen in een wedstrijd van ons team, moet de motivatie super zijn. Ook bij de coaches, die een voortreffelijke seance met planbord achter de rug hebben. Leidschenveen (LV) hanteert als eerste ‘gouden regel’: “we accepteren iedereen zoals hij/zij is.” Beetje maaiveld, beetje soft, beetje ‘peace man’ uit de zestiger jaren. Als ze ons nou ook accepteren zoals wij zijn, dan gaan we er gewoon met de winst vandoor. Dan voldoen ze gelijk aan hun tweede gouden regel: “wij zijn aardig en behulpzaam voor anderen.” Laten we Leidschenveen gewoon helpen. Zijn wij ook aardig en behulpzaam. Werd er eigenlijk nog gevoetbald?, zo vraag ik u af. Welzeker en nog godsnakend vroeg ook. Veld 2 lag er kortgeschoren en piccobello bij. De enige die er niet picobello bij lag, was Pieter, die een peesje in zijn voet had gescheurd nadat hij vorige week door een doortrapt of doortrappend DUNO-meisje was aangerand. Foei! Maar de rest stond in te trappelen van ongeduld om af te trappen. Onder andere om te spelen tegen oud-teamgenoot Niels.

Het begin was voortvarend en speelde zich geheel op de helft van LV af. Al snel pakte we corners mee en in de 8e minuut kwam daaruit een afgeslagen bal bij Nick terecht die droog uithaalde en de bal langs de keeper schoof (1-0). Dat smaakte naar meer. LV had al voor de wedstrijd ons team gezien en aangezien er bij hen nogal wat eerstejaars rondliepen die kleiner en soms veel kleiner waren, was de moed hen al vroeg in de voetbalschoenen gezakt. Dat is natuurlijk vragen om problemen. En die kregen ze. Drie minuten later goochelde Isaac zich weer onnavolgbaar langs drie man, gaf een zeldzame pass op Jens die zo’n lepe bal op het scheenbeen van een LVer lepelde dat die prompt het doel in ging (2-0). Toen zakte het tempo, de nauwkeurigheid liet te wensen over en het enige wat over bleef was werklust. Rennen, rennen, rennen. Toch liepen we vlak voor rust nog verder uit. Isaac deed weer een circus-act, de aanval leek dood te bloeden, maar de bal kwam toch bij Bas terecht die kalm binnentikte (3-0). Niettemin steeg het irritatieniveau van de coaches, want we halen voor het doel veel te weinig rendement uit onze levensgrote kansen en dat is jammer, want het had zeker een nulletje of 6 moeten staan. Wat er in de rust aan versnaperingen zijn verorberd, weet ik niet, maar de tweede helft zakte iedereen ver weg. Het hoefde niet meer, maar het wilde ook niet meer. Zodra de bal de middellijn over was, stond de achterhoede stil en andersom. Liefst hadden we het schriftelijk afgedaan, wat ik dan maar doe. LV werd op de been gehouden door een prima keeper, maar het vierde doelpunt viel merkwaardig. Een misverstand tussen de keeper en een speler aan het begin van de tweede helft leidde tot een hobbelbal, die vervolgens door Bas een frommel werd meegegeven en zowaar, die ging erin (4-0). We slaan maar even 20 minuten over waarin niets gebeurde wat het vermelden waard is. De laatste vijf minuten sloeg de vlam nog even in de pan. Een schot van Nick ging via de vingertippen van de keeper tegen de lat en een minuut later schoot Jesse van afstand via de vingers tegen de paal. De chaos was compleet en dat leidde bij een volgend schot tot een paniekreactie bij een verdediger van LV die de bal met de armen blokkeerde. Uit de toegekende penalty schoof Remco de bal strak en hard in de hoek (5-0). De kop is eraf. Ervaren coaches zeggen dan dat het uiteindelijk om de punten gaat en die zaten in de tas. De ouderinzet was toch al maximaal. Twee coaches, fluitist, lijnrechter eerste helft en het geheimste wapen deed de app roodgloeiend staan. Isaac’s vader deed in de tweede helft langs de lijn een voortreffelijke impersonisatie van een Italiaanse maffiose consigliere. Het was dan ook geheel voor de hand liggend dat LV er niet doorheen kwam. Volgende week er maar een schepje bovenop doen tegen RKAVV.

Don Rudolfo, scrittore 

Don Guglielmoper bandiera