Terug naar overzicht

Wilhelmus JO15-6 - Concordia JO15-3 (1-1)

Vanmorgen een deel van de contributie terugverdiend met commissiekamerdienst. Dienst is een groot woord. Het is vooral koffiedrinken, bezoekende teams verwelkomen, KNVB scheidsrechters in de watten leggen (heel netjes denk ik) en uitslagen doorgeven wanneer het lid van de jeugdcommissie bij zijn eigen zoon wil kijken. Maar het is verder een ware huiskamer waar half Wilhelmus de weg naar de koffiekan weet te vinden. En je hoort nog eens wat, in goed vertrouwen, dus deel ik het alleen met jullie. Een team dat niet kan komen omdat er geen vervoer is. Een team dat vergeefs de Bollenstreek inrijdt omdat verzoek tot uitstel onduidelijk is afgehandeld. Een moeder die een scheidsrechter eist (excuus: ernaar vraagt) omdat geen ouder bereid is. Een scheidsrechter wiens pui uit zijn zaak is gereden. Een vader die de contributie contant wil voldoen omdat hij niet zo van automatische incasso houdt (ja, ja). Een ouder die iets met de Ooievaarspas wil. Jonge scheidsrechtertjes die de weg naar de consumptiebonnen blindelings weten te vinden. Iemand die de stukjes van JO15-6 altijd leest (oh, vertel). Never a dull moment. Ik kan het iedereen aanbevelen wat Leander, mijn opvolger vandaag, ongetwijfeld kan bevestigen. Maar wat ik niet wist, is dat je je vrijwilligerswerk moet melden op de site. Dat is vast wel eens langsgekomen, of men probeert dat stil te houden, maar we zouden het (natuurlijk!) ook voor de vereniging doen zonder contraprestatie. Ik ben benieuwd wie zijn kerstvakantie gaat opofferen om al die aangemelde vrijwilligheden op de site te gaan turven om te berekenen wie wat terug krijgt. Ik word al moe bij de gedachte en heb medelijden met die pisang pineut. Of zou het niet…?

 

Gelukkig kon mijn harde schijf in de middag weer gewist worden om plaats te maken voor nieuwe indrukken. Concordia! 18 uit 6; 39 voor 13 tegen. Dat suggereert dat ze het aardig doen, maar dat we ook wel een kans maken op een doelpunt. Tja, C3 maar liefst. Nog erger is Nootdorp, ook C3, met dezelfde resultaten en 39 voor en maar 3 tegen. Die mikken we er na de kerst uit. Maar we mogen niet al te hard protesteren want we bleven vorig jaar zelf ook ongeslagen. En behaalde resultaten in het verleden bieden geen garantie voor de toekomst en dat merken we dit jaar. Hopelijk bieden we goed partij. Tot zover de voorbeschouwing.

 

Concordia begon voortvarend. Al na drie minuten moest Nigel gestrekt, hetgeen hij als een strijkplank deed. Niet uit stijfheid maar uit een katachtige snoekduik. Langs de kant deed het billenknijpsyndroom zijn intrede. Hoeveel druk zou de tegenstander ontwikkelen? Nou, dat was behoorlijk wat. Pittige duels werden uitgevochten en het technisch plus van Concordia werd al snel duidelijk. Aannemen, passen, positiespel, handelingssnelheid: in alles waren ze ons de baas. Maar wij hadden een prima instelling. We moesten ze fysiek onder druk zetten en dan hopen op een uitbraak. Van beide kwam in de eerste helft niet veel, maar we gaven niet heel veel weg. Ook kwamen we goed weg bij een serie corners waar we niet altijd even goed bij de les waren, maar Concordia vergat daar misbruik van te maken. Onze billen raakten bijna in een kramp, maar het bleef goed gaan tot halverwege. Op het middenveld verloren we onnodig de bal, er volgde een dieptepass, de aanvaller kapte zeer bekwaam twee verdedigers uit en liet Nigel kansloos met een schuiver in de verre hoek. Een zeer knap doelpunt. En daarmee wisten we de rust te bereiken. Ik geloof dat we het strafschopgebied van de tegenstander één keer hebben bereikt en uit een vrije trap peerde Vigo de bal over het doel. Dat waren onze wapenfeiten. Niet veel, ik geef het toe, maar slechts 0-1 bij de rust werd door ons al beleefd als een puik resultaat.

 

In de tweede helft zette Concordia in het begin nog aan en door zeer attent uitlopen wist Nigel een gevaarlijke aanval te stoppen. Onze aanval hoopte, ons middenveld zocht en onze verdediging verdedigde zich suf. Maar toen het Concordia maar niet lukte om een tweede doelpunt te maken, zag je ze denken: ‘bij deze stand winnen we ook’, en ze zakten in. Het werd slordiger, we kwamen meer aan de bal en wonnen meer duels, zonder overigens gevaarlijk te worden. Het werd donker, aan de zijlijn gingen de gedachten al uit naar de open haard en de veldverlichting werd 10 minuten voor tijd ontstoken. Het was alsof we nu ook hulp van boven kregen. Nog 5 minuten, nog 4, nog 3 en toen voltrok zich het wonder. Bas frommelde en rommelde te midden van een kluwen spelers met de bal, die wonder boven wonder in zijn bezit bleef. En toen hij het ook niet meer zag zitten haalde hij in een laatste wanhoopspoging uit. De bal werd nog beroerd door een Concordiaan waardoor de bal een raar effect kreeg. De keeper strekte zijn koud geworden handen, probeerde zijn stijf geworden handschoenen geschrokken in een actiestand te krijgen, de bal kwam in zijn handen, maar er ook weer uit en wanhopig achterom kijkend zag de keeper bal geniepig in het doel huppelen. Verbijsterd keken de tegenstanders elkaar aan. Verbijsterd keken wij elkaar aan. Nog even keken we naar de scheids en de grens of er nog een luchtje aan zat. Maar nee, het was 1-1. Het werden nog twee chaotische minuten, maar het bleef gelijk. Na het laatste fluitsignaal zegen een paar Concordianen ter aarde, eén bleef zelfs minutenlang op het veld liggen, alsof het kampioenschap definitief uit beeld was geraakt, wat natuurlijk flauwekul is. Langs de lijn zei een van hun moeders tegen een van onze moeders ‘dit lijkt op een nederlaag’, waarop die van ons zei ‘het lijkt op een overwinning’. Qua verliespunten staan we zelfs op de vierde plaats, maar dat is je rijk rekenen. Langs de lijn liepen de coaches applaus te halen alsof ze altijd al wel geweten hadden dat het er in zat. Vlaggenist Rob zwaaide met zijn vlag alsof het taptoe Delft was en fluitist van dienst Dik was zó onpartijdig dat hij de bal aan de tegenstander gaf toen we wat te lang wachtten met ingooien. Wat een superieur gebaar. En toch is de uitslag verklaarbaar. Wat ziet vanaf de overkant van de Vliet op ons neer? Juist: de Martinuskerk. Dat is een RK kerk. En wat zijn wij? Juist: een RK vereniging. En wat is het vandaag? Juist: St. Maarten (Martinus). Het is zo simpel. Van koploper Nootdorp verwachten we taart. Maar wacht maar. Die krijgen we ook nog.


Scribent