Terug naar overzicht

HBS JO15-4 - Wilhelmus JO15-6 (3-0)

Afgelopen woensdag in de bekerwedstrijd nipt verloren tegen het een klasse hoger spelend HVV, dat daar ook nog bovenaan staat, en vandaag tegen HBS. Wat een roemruchte verenigingen, ook al vindt of vond men het Haagse kak, waar het ballotagesysteem ook wel aanleiding toe gaf. Je werd niet zomaar lid. HBS doet natuurlijk denken aan die school, waar 60-plussers met weemoed aan terugdenken, maar in 1974 de deuren sloot. Onlangs nog verscheen het boek ‘Terug naar de H.B.S.’ met heel veel nostalgische prietpraat, waar oud-HBS-ers van smulden, naar ik kan getuigen (oooh die fijne mevrouw de Boer en meneer Mulder, van wie de voornamen nooit gekend hebben, oooh dat fijne brede vakkenpakket, oooh die fijne afwezigheid van de computer, oooh). Maar laat nou voetbalvereniging HBS werkelijk zijn begonnen door drie scholieren van de HBS die hun vereniging daarna Houdt Braef Stant noemden. Schattig, toch? En werkelijk roemrucht als oud-kampioen van Nederland met de legendarische Beb Bakhuys, die helemaal geen Beb heette, maar Elisa Hendrik. Ja, dan kan ik me ook voorstellen dat je liever Beb, en niet Bep, heet. Mocht u nu menen dat dit een hoop geouwehoer is, dan kan ik daar volmondig mee instemmen, maar, zoals Gerard Reve al zei: ‘er is niets tegen geouwehoer als Gods zegen er op rust’. Kortom: we speelden tegen HBS op sportpark Craeyenhout. Zo’n naam al, daar kan ik ook nog wel even op losgaan, maar ik weersta de verleiding.

 

Vanuit Voorburg is het een klein half uurtje met de auto of een uur met de fiets, dus kozen we voor het eerste, brood mee. Het coachteam haalde, naar wij aannemen, weer alle trucs uit de kast om de jongens startklaar te krijgen. Naar verluidt, zat een vijftal de avond ervoor nog tot halftwaalf op Nightmare te gamen, wat even later Fortnight bleek te heten. Puike voorbereiding en lekker uitgeslapen. De eerste kans was voor HBS, maar de tweede kwam voort uit een slalom door Isaac die bij Vigo terecht kwam, maar die trof het zijnet. Geloof het of niet, maar dat was ons enige wapenfeit in de eerste helft. Het eerste schot op doel deed zich pas voor in de 7e minuut van de tweede helft. En de simpele logica van JC luidt, dat wie niet schiet die niet scoort. In de 12e minuut was HBS weer gevaarlijk. een voorzet werd gepakt door keeper Nigel, maar die liet de bal los, wat een veeg teken was, maar de HBSer schoot vrijstaand naast. Dat was mazzel. He vervolg was toch wel enigszins ontluisterend. Waar de bal was, deed een plukje voetballers moeite er iets mee te doen terwijl de rest belangstellend toekeek hoe dat ging. Er op tijd zijn, dat is waar het om draait. En volgens het evangelie van JC is er maar één moment dat je op tijd kunt komen. Ben je er niet, dan ben je óf te vroeg, óf te laat. Wij te laat. Vrijwel ieder duel werd verloren, de vrije man op vijf meter afstand werd niet gevonden, veel balverlies, ik kan er echt weinig anders van maken. Het ging van kwaad tot erger. Een andere JC uitspraak luidt: Voetbal is simpel, maar het moeilijkste wat er is, is simpel voetballen. En dat is zo waar. Het moest fout lopen en dat deed het dan ook. In de 20e minuut kreeg HBS alle ruimte in ons strafschopgebied en zij maakten er dankbaar gebruik van door onhoudbaar in te schieten (1-0). HBS was gewoon veel beter. We mochten blij zijn dat we de schade beperkt wisten te houden tot hoofdpijn voor Jesse die hard op zijn achterhoofd viel.

 

De pauze zou dus het wonder van de Bosjes van Pex moeten brengen. Je weet maar nooit hoe de frisse zeelucht opeens tot heldere inzichten leidt. Maar HBS leek dat fenomeen beter te benutten. Na één minuut draaide Remco als een tol in het strafschopgebied, nam de bal met de hand mee en de rustig leidende scheids legde de bal op de stip. Hoewel Nigel katachtig in de goede hoek zat, was het schot te hard (2-0). Dat gooide een hoop roet in het eten. Nog verdoofd door deze slag, keken de onzen een paar minuten later toe hoe onze achterhoede weer werd gepenetreerd, zoekgespeeld en verslagen waarna simpel 3-0 aangetekend werd. Langzaamaan richtten we ons op en gingen we de kraaien partij bieden. We kregen zowaar vat op HBS, die dat misschien ook wel wat slordig toelieten, gezien de stand. Maar feit is dat er een Wilhelmus slotkwartiertje uitgeperst werd. We kregen kansen en niet zulke kleine ook. Als we alleen de kansen vrij voor de keeper tellen, dan hadden we met minstens vier goals het park verlaten, maar het geloof, het overzicht, het gogme ontbrak ten ene male en we bleven met lege handen achter. De trainers/coaches moeten maar zien hoe we ons spel kunnen verbeteren, want vier keer balcontact op een rij behoorde tot de zeldzaamheden. Berusting was wat overbleef. Maar JC biedt onnavolgbaar hoop: Spelers worden beïnvloed. Mensen worden beïnvloed. Spelers worden weer door mensen beïnvloed.

 

Scribent